«تابه‌حال رویای یک نسخه بهتر از خودت را داشتی؟ یک نسخه جوان‌تر، زیباتر، اروتیک‌تر؟»  فیلم درباره همین فانتزی وسوسه‌برانگیز است. الیزابت، ستاره تلویزیون که به خاطر میانسالی‌اش کنار گذاشته می‌شود، تصمیم می‌گیرد نسخه جوان خودش را خلق کند اما تازه وقتی با نسخه ایده‌آل خود مواجه می‌شود، بیشتر احساس پیری و زشتی می‌کند و دختر زیبا و جوان به رقیب و دشمن او بدل می‌شود. جدالی خونین‌بار و خشن در راه است، میان الیزابت و خودش! الیزابت تصویر جوانی‌اش را روی دیوار خانه‌اش زده است. بدن او رو به پیری می‌رود اما ذهنش در برابر پذیرش آن مقاومت می‌کند. الیزابت آنقدر دلبسته خویش در جایگاه ابژه والاست که نمی‌خواهد خود واقعی‌اش را ببیند. البته که مشکل فقط از الیزابت نیست، از میل دیوانه‌وار جامعه و رسانه به حفظ جوانی نیز برمی‌آید. ارزش و ماندگاری الیزابت به هنرش نیست، به زیبایی و جوانی اوست و حالا که رو به سالخوردگی می‌رود، باید دور انداخته شود. تلویزیون و سینما می‌تواند هر بار ستاره‌اش را عوض کند و زن جوان‌تر و زیباتری را جایگزین کند اما زنان در واقعیت نمی‌توانند. تصویر ما جوان می‌ماند اما خودمان پیر می‌شویم. رسانه اجازه نمی‌دهد زنان پیری‌شان را نیز دوست بدارند و همچنان خود را ارزشمند احساس کنند. اگر مبارزه‌ای باشد، نه با سن خود که باید برای بازپس گرفتن بدن‌مان از کلیشه‌های جنسیتی باشد، بدنی که با سالخوردگی همچنان به ما تعلق دارد. پروسه خودویرانگری که الیزابت به آن دست می‌زند و حاضر می شود بدنش را به زنی جوان‌تر واگذار کند، ناشی از همین از دست دادن حس تعلق به بدن خود است که رو به پیری می‌رود. فیلم از طریق مولفه‌های بادی هارور، نشان می‌دهد که فشارهای ناشی از ایده‌آل‌سازی بدن زنان چطور می‌تواند آنها را در مسیر زوال زودهنگام قرار دهد و زنان برای گریز از پیری و تغییرات گذر عمر، خود را نابود کنند. الیزابت تازه شصت ساله شده است و هنوز بدن سالم و فعالی دارد و سال‌های طولانی می‌تواند با این بدن زندگی کند و لذت ببرد اما با دست خود، آن را زودتر از موعد فرسوده می‌کند و از بین می‌برد. صحنه تکان‌دهنده پایانی نشان می‌دهد که زیبایی می‌تواند چه سویه‌های ترسناک و ویرانگری داشته باشد. از سانست بلوار تا ماده، حدود هفتاد سال می‌گذرد اما هنوز قاعده در سینما همان است: زنان میانسال و سالخورده نمی‌توانند ستاره باشند. اما کاش هر زنی بداند که می‌تواند پس از عبور از جوانی همچنان ستاره زندگی خودش باشد.

در شصت و پنجمین جلسه سینماتک کایه دو فمینیسم، نقد و تحلیل فیلم ماده ساخته کورالی فارژا را خواهیم داشت و پیرامون سن‌هراسی و تبعات آن بر زندگی زنان بحث و گفت‌وگو خواهیم کرد.

برای دریافت فایل آفلاین جلسه نقد و تحلیل فیلم ماده می‌توانید از طریق شماره زیر در واتس‌اپ و تلگرام به ادمین کایه دو فمینیسم پیام دهید.

+33624783228