آنجلا و جو هم یکی از همان زوج‌های خسته و به بن‌بست رسیده هستند که دیگر هیچ ارتباط جنسی با هم ندارند و مدام درباره هر موضوعی بحث و دعوا می‌کنند. اما زوج همسایه‌شان پیشنهاد وسوسه‌برانگیزی برایشان دارند: رابطه ضربدری. یک شوک هیجان‌آمیز برای نجات رابطه مرده! فیلم، موقعیتی را فراهم می‌کند که آنجلا و جو بتوانند شریک جنسی دیگری داشته باشند اما همه چیز طبق انتظار پیش نمی‌رود. چون مشکل فقط از پارتنر نیست، از خود فرد هم هست. نمی‌توان پر از خشم و سرخوردگی و دلسردی بود اما به خود و دیگری لذت بخشید! رابطه جنسی با تصویر ذهنی ما آغاز می‌شود نه با بدن دیگری. جو با همان تفکر سنتی مردسالار انتظار دارد هر طور که هست، باید آنجلا به او کشش جنسی داشته باشد. چون زن اوست اما نمی‌فهمد که هیچ پیوند زناشویی نمی‌تواند به اجبار، علاقه و کشش به وجود بیاورد. آنجلا هم توقع دارد که جو برای رابطه با او تلاش بیشتری کند اما آنقدر دچار دلسردی و سرخوردگی شده است که خود را لایق عشق نمی‌بیند و جذابیت و اغواگری‌اش را از دست داده است. پرسش مهمی که پینا از آنها می‌پرسد، خطاب به بسیاری از زوج‌هاست: چطور می‌توانید با هم رابطه جنسی داشته باشید، درحالی‌که اینقدر بد با هم رفتار می‌کنید؟ فیلم به واسطه دعوت زوج همسایه، تمایلات سرکوب‌شده در ناخوداگاه آنجلا و جو را احضار می‌کند تا نشان دهد رابطه جنسی، بیش از آنکه به امیال و احساسات وابسته باشد، تحت تاثیر تصویر ذهنی است که ما از خود و پارتنرمان در رابطه ساخته‌ایم. وقتی خودت و یارت را بازنده و بدبخت می‌بینی، حتی فانتزی ممنوعه هم نمی‌تواند لذتی بیافریند.

در صد و بیست و پنجمین جلسه سینماتک کایه دو فمینیسم با تمرکز بر نقد و تحلیل فیلم دعوت ساخته اولیویا وایلد پیرامون پیرامون «بحران خودپنداره» در رابطه جنسی بحث و گفت‌وگو کردیم.

برای دریافت فایل آفلاین جلسه نقد و تحلیل فیلم دعوت می‌توانید از طریق شماره زیر در واتس‌اپ و تلگرام به ادمین کایه دو فمینیسم پیام دهید.

33602798428+