ایزابل هوپر با دید زدن آپارتمان همسایه، داستانی درباره خیانت و جنایت میان یک زن و دو مرد نوشته است. ویرژینی افیرا بعد از خواندن داستان به مرد جوان می‌‌گوید: «این داستان هیچ ربطی به زندگی واقعی ما ندارد.» اما می‌بینیم که چطور خواندن داستان توسط زن و دو مرد، منجر به بروز امیال و احساسات فروخورده آنها می‌شود. ایزابل هوپر از پشت تلسکوپ، چیزهایی را در روابط همسایگانش دیده که خود شخصیت‌ها قادر به دیدن آن نیستند، همان سویه‌های پنهان عشق، شهوت، تنهایی، خیانت، بی‌اعتمادی و حسادت که در واقعیت روزمره پنهان است اما با نیروی خیال‌پردازی آشکار می‌شود. فرهادی با بهره بردن از تکثر زاویه‌دید و نامرئی کردن مرز میان داستان و واقعیت، روند چشم‌چرانی را مختل می‌کند و نشان می‌دهد که این «نوع نگاه» است که ماهیت روایت را متحول می‌کند. این بار با مردی مواجهیم که در حال تماشای پنهانی یک زن است اما این ویریسم به واسطه نگاه زنانه یک نویسنده شکل می‌گیرد. مواجهه مرد چشم‌چران با زنی که در حال دیدن زدن اوست، باعث می‌شود زن از ابژه نگاه بودن خارج شود و به عنوان یک سوژه، بر ناظر خود تاثیر بگذارد، تاثیری چنان عمیق که این بار ویریسم از «تام چشم‌چران»، یک نویسنده خلاق می‌سازد.

در صد و بیست و نهمین جلسه سینماتک کایه دو فمینیسم با تمرکز بر نقد و تحلیل فیلم داستان‌های موازی ساخته اصغر فرهادی پیرامون چگونگی اخلال در چشم‌چرانی از طریق تکثر زاویه‌دید بحث و گفت‌وگو خواهیم کرد.

برای دریافت فایل آفلاین نقد و تحلیل فیلم داستان‌های موازی می‌توانید از طریق شماره زیر در واتس‌اپ و تلگرام به ادمین کایه دو فمینیسم پیام دهید.

33602798428+