هیچکاک دیالوگ معروفی دارد که می‌گوید: «با شما شرط می‌بندم که از هر ده نفر آدم، نه نفر اگر  ببینند زنی در پنجره روبرو دارد لباسهایش را درمی‌آورد تا به بستر برود، پشت پنجره بمانند و تماشا کنند. می‌توانند پرده را بکشند اما هیچکس چشم برنمی‌دارد و نمی‌گوید به من مربوط نیست.» این ماجرا دقیقا همان چیزی است که برای پپا و توماس رخ می‌دهد. اولین شب حضورشان در خانه جدید، چشمشان به زوج همسایه در خانه روبرویشان می‌افتد که در حال عشقبازی هستند. آنچه می‌بینند، چنان تحریک‌کننده است که آنها را وامی‌دارد تا نتوانند جلوی دیدزنی‌شان را بگیرند و داستان زندگی زن و مرد همسایه را همچون یک فیلم از قاب پنجره تماشا و دنبال کنند. اما آنها نمی‌دانند که این چشم‌‌چرانی چطور می‌تواند زندگی آنها و زوج همسایه را دگرگون کند. در صحنه‌ای از فیلم، پپا و توماس در حال دید زدن رابطه جنسی زوج همسایه هستند. پپا به توماس نزدیک می‌شود تا با هم معاشقه کنند. پپا می‌کوشد تا آنچه را که در قاب پنجره روبرو می‌بیند، بین خودشان تکرار و تقلید کند اما درنهایت ناکام می‌ماند و توماس نمی‌تواند مثل مرد همسایه عمل کند. پپا نمی‌داند تصویری که در خانه همسایه می‌بیند، ابژه والا است که فقط میل ما را برمی‌انگیزد اما ارضا نمی‌کند. دقیقا مثل آنچه در سینما می‌بینیم یا در شبکه‌های مجازی دنبال می‌کنیم. پپا چنان در تصویر رویایی پیش رویش غرق می‌شود که واقعیت زندگی خودش را از یاد می‌برد و به‌ناگه به خود می‌آید و می‌بیند چطور نگاهش از سوی دیگری کنترل شده است تا چه ببیند و جطور ببیند. فیلم از طریق داستانی معمایی با لحظات غافلگیرکننده نشان می‌دهد که چطور اشتراک‌گذاری لحظات خصوصی در مدیاها، افراد را به ابژه‌های چشم‌چرانی بدل می‌کند و همانطور که تو در حال دیدزنی دیگری هستی، دیگری هم تو را دید می‌زند. آن پایان‌ تلخ و تکان‌دهنده فقط در دنیای فیلم‌ اتفاق نمی‌افتد. تصاویر حسرت‌برانگیز ساختگی می‌تواند همچون سیاهچالی تیره‌وتار، ما را نیز در خود ببلعد.