مرد که کافه‌دار مقروضی است، با رزالی ازدواج می‌کند تا پول جهیزیه او را برای بدهی‌هایش بدهد. شب رزالی با اضطراب از طرد شدن به اتاق خواب می‌رود. پیش‌تر دعا کرده است که مرد، او را بخواهد. مرد روبرویش زانو می‌زند و با علاقه دکمه‌های پیراهنش را باز می‌کند اما به‌ناگه با دیدن بدن برهنه زن، با ترس و نفرت از او فاصله می‌گیرد و با خشم می‌گوید: «انتظار یک زن را داشتم!» چه چیزی، مرد را درباره زنانگی چنین زن زیبایی به تردید می‌اندازد؟ وقتی مرد چراغ را به صورت و بدن زن نزدیک می‌کند تا بهتر او را ببیند، تازه موهای روی سینه و کمر زن و کُرک‌های روی صورتش را می‌بینیم. رزالی، یک زن ریش‌دار است و این موضوع، زنانگی او را تحت تاثیر قرار داده. تا جایی که مرد حاضر به معاشقه و لمس تن او نیست و او را از خود می‌راند. رزالی در تمام عمرش مدام موهای صورت و بدنش را تراشیده تا شبیه یک زن واقعی شود اما حالا تصمیم عجیبی می‌گیرد: او خود را به نمایش می‌گذارد و به مایه سرگرمی و تفریح مردم بدل می‌کند تا برای کافه ورشکسته مرد، مشتری جمع کند. مردم به کافه سرازیر می‌شوند تا زن ریش‌دار و پرمو را ببینند. اما کم‌کم مردم درباره زن بودن او تردید می‌کنند. یکی از مردها به شوهر زن می‌گوید: لابد زیر پشم‌هایش بیضه دارد! در صحنه‌ای تکان‌دهنده عده‌ای از مردم به او حمله می‌کنند و دامن او را بالا می‌زنند تا اندام‌جنسی‌اش را ببینند و بفمهند او زن یا مرد است! فیلم با ارجاع به اعجاب و غرابت فیلم مرد فیل‌نمای دیوید لینچ، استانداردهای رایج در تعریف زنانگی و مردانگی را به چالش می‌کشد. زن وقتی به عنوان زن شناخته می‌شود که همان ابژه جنسی ایده‌ال برای نظام مردسالاری باشد اما رزالی با ابژه‌سازی از بدن غیرایده‌ال خود، نگاه جنسیت‌زده به زنان را به بازی می‌گیرد. مسیر سختی که رزالی از خودویرانگری تا رهایی طی می‌کند و بدن و زنانگی‌اش را پس می‌گیرد، فیلم را به یکی از آثار فمینیستی درخشان بدل می‌کند.

در پنجاه و پنجمین جلسه سینماتک به نقد و تحلیل فیلم رزالی ساخته استفانی دی جوستو می‌پردازیم و درباره استانداردهای بدن زنانه بحث و گفت‌وگو می‌کنیم.

برای دریافت فایل آفلاین جلسه نقد و تحلیل فیلم رزالی می‌توانید از طریق شماره زیر در واتس‌اپ و تلگرام به ادمین کایه دو فمینیسم پیام دهید.

+33624783228