پاپیچا، اولین فیلم بلند مونیا مدور، فیلمساز الجزایری بود که برنده دو جایزه سزار در سال ۲۰۲۰ شد و گویی فیلم حوریا دنبالهای بر همان داستان در بیست سال بعد است. در ظاهر دوران تیرهوتار الجزایر تمام شده اما هنوز آزادی از راه نرسیده است و پیامدهایش در زندگی شخصیتها ادامه دارد. حوریا یک رقصنده است و رویای رقص در باله دریاچه قو را در سر میپروراند اما روزها به عنوان نظافتچی کار میکند و شبها در شرطبندیهای مردها شرکت میکند تا برای مادرش ماشین بخرد. تا اینکه یک شب توسط یکی از مردها مورد خشونت قرار میگیرد. مردی که قبلا تروریست بوده و الان به خاطر همکاریاش با دولت از حاشیه امن برخوردار شده است. تلاش حوریا و مادرش برای مجازات قانونی مرد بینتیجه میماند اما حوریا بدن زخمخوردهاش را با بدن زنانی آسیبدیده همچون خود میآمیزد و با رقص و تنانگی، علیه نظام سرکوبگر، انقلاب میکند و رقص به نوعی مبارزه برای بازپسگیری بدن و آزادیاش بدل میشود. او در ابتدا از خود میآغازد و بعد دست زنان دیگر را میگیرد و زخمها و رنجهایشان به هم میپیوندد و نه بهجای خود که بهجای همه زنان نسل جوانی که رویاهایشان غرق شده است، میرقصد. زیرا آزادی خود را در رهایی جمعی میبیند…
در پنجاه و یکمین جلسه سینماتک به نقد و تحلیل فیلم حوریا ساخته مونیا مدور میپردازیم و پیرامون تنانگی و رقص و رهایی زنان بحث و گفتوگو میکنیم.
برای دریافت فایل آفلاین جلسه نقد و تحلیل فیلم حوریا میتوانید از طریق شماره زیر در واتساپ و تلگرام به ادمین کایه دو فمینیسم پیام دهید.
+33624783228
